فوران اندیشه

من و سایرین فکر میکنیم میدونیم تو دل اون پرنده چی میگذره اون از اقیانوس ماتمی رنج میبره که تمام اشکهای شامگاهی و بامدادی من در برابرش حتی قطره ناچیزی هم به شمار نمیاد پیوند عاطفی ما ناگسستنیه حالا هر اندازه هم دور باشیم پرنده من از قفس کهنه و ناگشودنیش به آسمونش نگاه میکرد و در دلش از فکر رهایی قندها آب میشد اما آسمونش خودخواه شد و کاری کرد که اون ناگزیر بشه به یه قفس دیگه که تنها جنسش از دور به طلا شباهت داشت تن بده و اون میدونست که قفس یعنی حبس چه نو و از جنس طلا چه یه قفس چوبی کهنه و حالا دیگه جز ابر و بارون ندامت کاری از آسمون بر نمیاد و ...

ادامه مطلب